Lekcja 2 · pre-A1
Dlaczego Polacy mówią *sri* zamiast *three* — i *ze* zamiast *the*
Nasze polskie ucho jest sprytne: gdy słyszy angielski dźwięk, którego nie zna, po cichu podstawia najbliższy znajomy. Dlatego z three robi się sri albo fri, a z the — ze albo de. Polski po prostu nie ma dźwięku th, więc mózg bierze s, f, z lub d. Druga pułapka to para w/v: nasze w brzmi jak angielskie /v/, więc want czytamy błędnie jako wont — a angielskie w to tak naprawdę nasze ł. Trzecia rzecz: po polsku ubezdźwięczniamy końcówki (Bóg → buk), więc dog wychodzi dok, a is — ys.
Jak jest poprawnie? th to język między zębami — nie twarde d ani t, tylko delikatne tarcie powietrza. Bezdźwięczne w three (język między zębami, lekkie dmuchnięcie — nie sri i nie twarde tri), dźwięczne w the (to samo ułożenie języka, tylko z głosem — miękkie brzęczenie, nie ze i nie twarde de). w = ł: want to łont, nie wont. I trzymaj dźwięczną końcówkę: dog, nie dok.
- three — th bezdźwięczne, język między zębami, lekkie dmuchnięcie: nie sri i nie twarde tri.
- the / this — th dźwięczne, ten sam układ języka z głosem: nie ze i nie twarde de.
- want — łont (w jak nasze ł), nie wont.
- dog / is — końcówka zostaje dźwięczna: dog, yz.
Powiedz to ze mną: This is the dog — I want three. Wolno, z językiem między zębami przy każdym th. Słyszysz? Już brzmisz mniej jak turysta.
Zwroty z tej lekcji
- the / this — "the/this" — miękkie "d" z językiem przy zębach (dźwięczne th) Dźwięczne th — miękkie 'd' z językiem MIĘDZY zębami, nie polskie twarde 'd' ani 'z': 'the' = 'de' (nie 'ze'), 'this' = 'dys' (nie 'zys').
- thank you / three — "thank/three" — miękkie "t" przy zębach (bezdźwięczne th) Bezdźwięczne th — miękkie 't' z językiem przy zębach, nie 's': 'three' = 'tri', nigdy 'sri' czy 'fri'.
- very / want — "v" to nasze "w"; angielskie "w" to nasze "ł" — nigdy ich nie mieszaj Polskie 'w' = angielskie /v/, więc 'very' wyjdzie dobrze, ale 'want' Polak błędnie czyta przez /v/. Angielskie 'w' to nasze 'ł': 'want' = 'łont'. Pilnuj różnicy — 'wine' (łajn) to nie 'vine' (wajn).
- this / is — krótkie angielskie "i" — prawie nasze "y" Dwie polskie pułapki naraz: krótkie /ɪ/ (prawie nasze 'y', nie długie 'i') oraz dźwięczna końcówka — 'is' = 'yz', nie ubezdźwięcznione 'ys'.
- water / car — brytyjskie "r" na końcu znika — nigdy nie turkocz Brytyjskie końcowe 'r' znika: 'water' = 'łote', 'car' = 'ka'. Nie doklejaj i nie turkocz polskiego 'r' na końcu wyrazu.
- dog — końcówka zostaje dźwięczna — nie "dok" Końcówka zostaje dźwięczna: 'dog', nigdy 'dok'. Polak odruchowo ubezdźwięcznia końcowe spółgłoski (jak 'Bóg' → 'buk') — tu tego nie rób.