Lekcja 4 · pre-A1
Dlaczego Polacy mówią *My name Olek* zamiast *My name's Olek*
Przedstawiasz się i pada My name Olek albo Am Olek. Znów winny jest polski: mówimy „Nazywam się Olek” — bez „ja”, bez osobnego „być”, bo wszystko siedzi w jednym czasowniku. Do tego mamy swobodny szyk zdania. Angielski jest tu sztywny: podmiot + czasownik, a łącznik to be (is / am) musi się pojawić.
Poprawnie: My name's Olek — gdzie 's to skrócone is. Ono nie może zniknąć. Przedstawiając kogoś innego, mówisz This is Danny, a nie He is Danny na start ani gołe This Danny. I uwaga na samo pytanie: to sztywne What's your name?, a nie kalka z „Jak masz na imię?” w stylu How do you have name?.
- My name's Olek. And you? — 's = is, łącznik obowiązkowy.
- What's your name? — nie How do you have name?; your (twoje) też musi być.
- This is Danny. — tak przedstawiamy osobę; is zostaje.
- Przy numerze telefonu zero czytamy jak literę O: oh, seven, nine…, nie zero.
Polskie „Nazywam się…” nie ma osobnego „być”, ale angielskie to be zostaje na swoim miejscu — zawsze.
Powiedz to ze mną: My name's Olek. What's your name? Dwa razy, z wyraźnym malutkim 's po name.
Zwroty z tej lekcji
- What's your name? — Jak masz na imię? Sztywny szyk 'What is your name?' — nie kalkuj polskiego 'Jak masz na imię?' na '*How do you have name?'. 'your' (twoje) jest obowiązkowe.
- My name's Olek. And you? — Mam na imię Olek. A ty? 's = 'is' — łącznik obowiązkowy. Nie mów '*My name Olek'; polskie 'Nazywam się…' nie ma 'być', ale angielskie 'to be' zostaje.
- This is Danny. — To jest Danny. Przedstawiając osobę, mówi się 'This is…', a nie '*He is Danny' na start — i 'is' nie może zniknąć.
- My number's oh, seven, nine... — Mój numer to zero, siedem, dziewięć... W numerze telefonu zero czyta się jako 'oh' (litera O), nie 'zero'.